‘Blijven leren en
altijd kritisch blijven’

Arina Kruithof en Nathalie Kramers zijn bestuurders in de jeugdbescherming. De één in Rotterdam-Rijnmond, de ander in Drenthe-Groningen. “Het kan iedere dag beter, veiliger. Vandaag al.”

Twee vrouwen aan tafel. Ze praten snel, gedreven. Eerst dit: Hun deuren staan open voor slachtoffers van geweld. Nu, in de toekomst én voor voormalige cliënten. “We willen helpen uitpluizen, dossieronderzoek, gesprekken voeren. We willen erkenning geven aan slachtoffers en spijt betuigen.”

Beiden vrouwen zijn vanaf het begin betrokken bij het traject van Jeugdzorg Nederland rond Commissie de Winter. Wat heeft het hen gebracht? “Ik ben gaan beseffen dat onze invulling van veiligheid van kinderen beperkt is. Bij drugs en geweld halen we een kind uit huis, maar we trekken onze handen er vanaf als het kind zich onveilig voelt in een instelling,” zegt Arina.

“Jeugdbeschermers moeten meer praten met pupillen in een instelling. Hoe veilig voel je je hier? Kun je je verhaal kwijt? Hoe is het contact met groepsgenoten”, zegt Nathalie.

Arina: “Er is weinig aandacht voor de persoonlijke veiligheidsbeleving van een kind. Een pleegouder vertelde me onlangs dat haar pleegdochter wegloopt bij problemen. Dan slaapt ze in een parkeergarage. Dat is haar veiligheid. Dat kwam binnen”, aldus Arina.

Een recent voorbeeld van geweld binnen Arina’s organisatie: “Een jongen wordt van hot naar her gesleept, nergens plek. Moeder hobbelt er dakloos achteraan. Ik schaam me dat we niet in staat zijn de juiste zorg te vinden. Als jeugdbescherming wil je kinderen veiligheid bieden en gelukkiger maken. Als dat niet lukt, doet dat wat met je morele kompas.”


Arina’s voorbeeld is maatschappelijk geweld, vindt Nathalie. Dat ervaart zij dagelijks als grootste geweldsfeit. Jeugdbescherming Noord kan sinds oktober tweehonderd kinderen niet meteen een vaste jeugdbeschermer bieden. “We hebben de mensen niet meer vanwege grote werkdruk. Het zijn kinderen waarvan de rechter bepaalde dat ze beschermd moeten worden. We houden wel zicht op hun veiligheid, maar kunnen niet de benodigde ondersteuning inzetten. Daarmee ga ik naar bed en sta ik op.”

“Het kan iedere dag beter, veiliger. Vandaag al.”

Het duo ziet geweld naar personeel toenemen: “Wij hebben onze handen vol aan vechtscheidingen. We krijgen van alles aan de balie: mensen met verslaving, psychoses, beperkingen, woest op de ex. De kracht van onze mensen is dat ze het oplossen met sociale weerbaarheid. Maar we zijn kwetsbaar. Moet de balie met of zonder glas? Zonder glas geeft minder weerstand. Maar wat als je personeel achter de balie zich onveilig voelt?”


Kinderen ervaren uithuisplaatsen als geweld. Maar streven naar nul uithuisplaatsingen is niet realistisch, vindt Arina: “Er zullen altijd onveilige situaties zijn. Dan is onze opgave: Zo thuis als mogelijk, zo kort mogelijk, het liefst in de buurt of in een kleine groep.”


Hoe nodig was de Commissie De Winter? “Wat een samenleving verstaat onder geweld verandert voortdurend”, meent Nathalie. “Zestig jaar geleden was een tik normaal. Over een paar jaar zeggen we: ‘Toen was separeren gewoon’. We hebben het nu vaak over bejegening. Binnen de jeugdzorg zijn we hiermee bezig, binnen politie en ouderenzorg spelen dezelfde vragen.”

Arina: “De commissie is een vanzelfsprekend middel van deze tijd en dat hebben we benut.”

Nathalie: “We moeten blijven leren. Altijd kritisch blijven. Het kan iedere dag beter, veiliger.”

Arina Kruithof

Nathalie Kramers